กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ตาแก่ ทำไมถึงสองมาตรฐานล่ะ เป็นลูกชายเหมือนกันแท้ ๆ ทีกับผมล่ะเร่งให้มีลูกวันเว้นวัน พอมาถึงคราวเขา คุณกลับเงียบกริบเลยนะ?”
ลี่อู่ที่ลาพักกลับมารู้สึกหมั่นไส้นิด ๆ เมื่อเห็นตาแก่ประจำบ้านยืนฉีกยิ้มหน้าระรื่นต้อนรับแขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมา
เสิ่นเซี่ยนจวินพอเห็นหน้าลี่อู่ก็รำคาญใจขึ้นมาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงอย่างรวดเร็ว
“วันนี้น้องชายแกแต่งงาน แกจงใจมาทำให้ฉันหงุดหงิดใช่ไหม? ถ้าว่างนักก็ไสหัวไปดูแลลูกชายแกนู่นไป”
“เฮอะ ทีตัวเองทำได้ แต่คนอื่นห้ามทำสินะ”
ลี่อู่นึกถึงความอึดอัดใจที่หนิงหนิงของตนเคยต้องเจอ พอสบโอกาสจึงขอหาเรื่องกวนประสาทตาแก่เสียหน่อย
“พวกแกสองผัวเมียยุ่งกันทุกวัน เอาลูกมาทิ้งไว้ที่ฉันหมด ฉันเคยบ่นอะไรสักคำไหมล่ะ?”
เสิ่นเซี่ยนจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด