กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ฉันอกหักแล้ว ฮือ ๆ”
หานโย่วอี๋พูดเพียงประโยคเดียว ซ่านหนิงก็เข้าใจได้ทันที จึงรีบลูบหลังหานโย่วอี๋เบา ๆ
หานโย่วอี๋ร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่ จึงรู้สึกดีขึ้นมาก
ซ่านหนิงไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้ถามอะไรทั้งสิ้น การที่จะทำให้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องร้องไห้เสียใจได้ขนาดนี้ย่อมต้องชอบมากแน่ ๆ เช่นนั้นในตัวอีกฝ่ายจะต้องมีจุดประกายที่ดึงดูดใจเธอ ดังนั้นเธอจะพูดอะไรออกไปก็ล้วนไม่เหมาะทั้งสิ้น
ซ่านหนิงเห็นหานโย่วอี๋หยุดร้องไห้แล้ว จึงเช็ดน้ำตาให้เธอ
“ขอบคุณนะพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง งานยุ่งขนาดนั้นยังต้องมาดูฉันอีก ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ”
หานโย่วอี๋สูดน้ำมูกพลางเริ่มรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาบ้าง