ตอนที่ 235 ตีไม่ได้ช่างน่าเสียดายจริง ๆ

ไม่ได้เจอกันสองปี เมื่อมองดูลูกชายที่ตัวสูงขึ้นแถมยังสุขุมขึ้นมาก ขอบตาของฉินเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะแสบร้อน มุมปากยกยิ้มพลางยื่นมือออกไปหวังจะกอดลูก ทว่าสุดท้ายก็ลูบลงบนไหล่ของเด็กเบา ๆ

“สูงขึ้นแล้ว อีกสองปีก็คงไล่ทันแม่แล้ว ไปเถอะ พวกเราไปกินข้าวด้วยกัน หิวแล้วใช่ไหม”

มือของสองแม่ลูกประสานเข้าด้วยกัน ช่องว่างที่ขาดหายไปในใจได้รับการเติมเต็มไปครึ่งหนึ่ง

“พรุ่งนี้ตอนค่ำลี่อู่ก็กลับมาแล้ว พวกเราไปรับเขาด้วยกันดีไหม?”

“ครับแม่ ผมมีคำถามเยอะแยะเลย แม่ช่วยตอบให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้แน่นอนจ้ะ”