ตอนที่ 232 ลืมโทรศัพท์บอก

“เขียนอะไรอยู่น่ะ ยิ้มกว้างจนฉันยืนอยู่หน้าประตูยังได้ยินเลย ยังคงเขียนจดหมายให้แฟนอยู่อีกเหรอ นายไม่ได้กำลังจะได้กลับเมืองหลวงเร็ว ๆ นี้หรอกเหรอ ถึงเวลานั้นค่อยทำเรื่องขอลาไปเจอกันก็สิ้นเรื่องแล้ว ไม่ได้ต่างกันแค่ไม่กี่วันนี้หรอก”

“นั่นมันไม่เหมือนกัน”

เลี่ยวหยวนเจี๋ยปิดผนึกซองจดหมายให้เรียบร้อย อีกเพียงไม่กี่วัน เขาก็จะได้ไปพบสหายฟั่นแล้ว เพื่อสร้างความประหลาดใจให้แก่สหายฟั่น

“เนี่ยนเนี่ยน เธอเก็บข้าวของมากมายขนาดนี้ไปทำไมน่ะ”

เสิ่นเซี่ยนจวินกลับมาก็เห็นห่อของเล็กใหญ่ถูกมัดรวมไว้อย่างเรียบร้อยและวางซ้อนกันอยู่

“ของพวกนี้เอาไปฝากแม่กับภรรยาอาจารย์และพวกท่าน ส่วนพวกนี้เอาไปให้ลูก ๆ อุตส่าห์ได้ลาพักกลับไปเยี่ยมแม่กับคนอื่น ๆ ทั้งที ย่อมต้องนำของพิเศษประจำท้องถิ่นกลับไปเยอะหน่อย”