ตอนที่ 216 ความทะเยอทะยาน

“ฮ่า ๆ ผมเองก็มีเรื่องต้องรบกวนท่านอยู่พอดีเลยครับ เจียเป่าเด็กคนนั้นเมื่อปีก่อนขุนเนื้อขุนหนังขึ้นมาได้ตั้งเยอะ ก็ได้ป้ากับทุกคนช่วยดูแลเป็นอย่างดีนี่แหละ พอไปโรงเรียนได้สักพักก็ผอมลงมาอีก เด็กบอกว่าปีนี้ยังอยากจะมาพักที่สวนผลไม้อีกน่ะครับ”

เถ้าแก่เฉียนพูดพลาง คนและรถที่พามาด้วยต่างก็เริ่มแยกย้ายไปช่วยทำงานกันหมด

“ย่าหยางคะ หนูคิดถึงย่าจังเลยค่ะ”

เจียเป่าเองก็กระโดดลงมาจากรถ ตัวสูงขึ้นมาหน่อยหนึ่ง แต่ก็ผอมลงไปจริง ๆ

ชิงชิงก็ตามมาด้วย เจียเป่าไม่อยากโดนพ่อตัวเองบ่นพึมพำ จึงลากชิงชิงไปนั่งรถคันหลัง คนขับรถ ไม่สิ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนที่สามของเจียเป่า กลัวเหลือเกินว่าขับเร็วแล้วเจียเป่าจะไม่สบายตัว ตลอดทางจึงขับเอื่อย ๆ ช้า ๆ ขอเพียงแค่นุ่มนวลราบรื่น ดังนั้นเด็กสาวทั้งสองคนจึงมาถึงช้าไปสักหน่อย