กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“อยู่ทางฝั่งเมืองมหาวิทยาลัยโน่น งั้นก็ไม่ต้องอยู่หอพัก ไปอยู่บ้านตัวเองได้นี่ ทางโน้นมีบ้านของตัวเองอยู่ เก็บกวาดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว”
หยางอวี้เฟินได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงบ้านของที่บ้านขึ้นมาได้ทันที
ศาสตราจารย์เหวินได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกัน จริงด้วยสิ เรื่องนี้เธอลืมไปเสียสนิทเลย
“ถ้าเป็นแบบนี้ เจิ้งเฮ่าก็ย้ายไปเรียนทางโน้นได้เหมือนกัน เด็ก ๆ จะได้ไม่ต้องแยกจากกันด้วย”
แม้ว่าหอพักจะจัดไว้กว้างขวางดี แต่ต่อให้ดียังไงก็สู้บ้านตัวเองไม่ได้ บ้านสองสามหลังนั้นเธอเป็นคนช่วยซื้อ ย่อมรู้ชัดเจนที่สุดว่าอยู่ที่ไหน ไปมาก็ไม่ได้ลำบากอะไร ให้เด็ก ๆ ตามตัวเองไปโรงเรียนพร้อมกันก็สิ้นเรื่อง