ตอนที่ 204 ย่าหลานจอมป่วนที่ขาดการสั่งสอน

รถไฟแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความอาลัยอาวรณ์ในตอนแรกของลี่อู่แปรเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกภายนอก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจากบ้านเดินทางไกล

เพียงแต่ทิวทัศน์จะงดงามเพียงใด พอมองไปนาน ๆ เข้าก็เริ่มเหนื่อยล้า

“ย่าครับ อีกนานแค่ไหนพวกเราถึงจะไปถึงเหรอครับ?”

บนรถไฟคนแน่นมาก ไม่อาจวิ่งเล่นไปทั่วเหมือนอย่างตอนอยู่ที่บ้านได้ สำหรับลี่อู่ที่นั่งนิ่งไม่ค่อยเป็นแล้วจึงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

“ต้องถึงตอนดึก ๆ นู่นแหละจ้ะ หิวแล้วหรือยัง?”

หยางอวี้เฟินมองท่าทางของลี่อู่แล้วรู้สึกสงสารหลานขึ้นมา