กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“มีเรื่องแบบนี้ แกควรบอกแม่บุญธรรมของแกก่อนสิ”
ป้าหวังก็เดินออกมาเช่นกัน เมื่อครู่เธอดูลูกอยู่ในห้อง พอได้ยินว่าลูกชายกลับมา จึงปลอบเด็ก ๆ ให้เรียบร้อยก่อนค่อยออกมา
“พวกเราพี่น้องที่ดีต่อกัน ไปด้วยกันน่าสนุกจะตาย วัน ๆ เอาแต่วุ่นวายกับที่แคบ ๆ แค่นี้ ไม่พอให้ฆ่าเวลาหรอก”
ป้าหวังยื่นมือไปคล้องแขนหยางอวี้เฟิน ก่อนหน้านี้เธอก็เคยไปสถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรอยู่บ่อยครั้ง
“ดีเลย ลูกชายบุญธรรม มีงานตอนไหนล่ะ?”
หยางอวี้เฟินรีบตีเหล็กตอนร้อน
“พรุ่งนี้เป็นอย่างไรครับ? วันนี้พวกแม่พักผ่อนให้สบายก่อน ถึงตอนนั้นต้องปลูกซ่อม เวลากระชั้นชิด งานนี้ก็ง่าย ๆ ครับ”
หวังซั่วคิดดูครู่หนึ่ง
“มันเทศในแปลงของแกน่ะรอได้รึ?”
ป้าหวังเอ่ยปากขึ้นมา รู้จักลูกชายดีที่สุดก็คือคนเป็นแม่นี่เอง