กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เกี๊ยวมื้อนี้ทำเอาพ่อแม่ของหวังซิงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจและกระเพาะอาหาร ติดอยู่แค่อย่างเดียวตรงที่ตอนพวกเขาจะไป ลูกชายกลับไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อยจนรู้สึกจุกอกอยู่นิดหน่อย
หยางอวี้เฟินเดินไปส่งคน พอกลับมาเก็บของ ก็เห็นเงิน 100 หยวนสอดทับอยู่ด้านใน
“ย่าหยางครับ ย่ารับไว้เถอะครับ ทุกครั้งที่แม่พาผมไปส่งบ้านยาย แม่ยัดเยียดให้มากกว่านี้อีก แต่ผมไม่เคยได้กินอิ่มเลย แถมพวกพี่ชายลูกพี่ลูกน้องยังชอบแย่งของของผมด้วย”
หวังซิงพอเห็นหยางอวี้เฟินหันมามองตน ก็รีบเอ่ยปากทันที
“เอาละ เด็ก ๆ น่ะไม่ต้องมาคอยกังวลเรื่องของผู้ใหญ่หรอก พวกแกน่ะการบ้านของวันนี้ยังไม่ได้ทำกันเลย”
หยางอวี้เฟินเก็บเงินไว้ พลางได้ยินเสียงโอดครวญของเด็ก ๆ ดังขึ้นข้างหู