กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“งั้นคุณกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านไหมล่ะ!”
เสิ่นเซี่ยนจวินโพล่งออกมา ฉินเนี่ยนได้แต่พูดไม่ออก นี่มันเรื่องอะไรกัน
เสิ่นเซี่ยนจวินเห็นสีหน้าของฉินเนี่ยนก็ลูบจมูกไม่ส่งเสียงอีก ทำเป็นเหมือนว่าตนไม่ได้พูด
ตลอดทางสองสามีภรรยาไม่มีบทสนทนาใด ๆ จนกระทั่งกลับถึงเขตบ้านพักครอบครัว
“แม่คะ หมอบอกว่าแผลของเซี่ยนจวินต้องรออีกครึ่งเดือนค่อยไปตรวจติดตามค่ะ”
“อีกครึ่งเดือนเหรอ ได้สิ ยังไงก็ไม่รีบ ขยับตัวทำอะไรง่าย ๆ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
หยางอวี้เฟินยังคงเป็นห่วงลูกชายอยู่ดี
“ไม่มีปัญหาค่ะ หมอบอกว่าฟื้นตัวได้ดีทีเดียว”
“งั้นก็ดีแล้ว”
หยางอวี้เฟินพยักหน้า