เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ขอบคุณพวกเธอมากนะที่มาเยี่ยมลูกชายฉัน มา ๆ กินผลไม้สิ ไม่ต้องเกรงใจป้านะ”
หยางอวี้เฟินแจกจ่ายผลไม้ที่ตนหิ้วมาให้ทีละคน ยังดีที่ไม่มามือเปล่า
“ขอบคุณครับคุณป้า”
แต่ละคนรับไป จากนั้นก็ขยับสละที่ข้างเตียงผู้ป่วยให้
“คุณป้าครับ พวกเราก็เยี่ยมดูอาการพอสมควรแล้ว ยังต้องกลับกองทัพ คงต้องขอตัวก่อนครับ”
กลุ่มคนเห็นกล่องข้าวที่หยางอวี้เฟินนำมาก็ไม่คิดจะรั้งอยู่นานอีก ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่มีใครนึกถึงจางหลิงหลิงขึ้นมาได้เลย ทุกคนต่างเกรงใจที่จะอยู่ต่อในเวลานี้
“จ้ะ ไว้คราวหน้าค่อยให้เซี่ยนจวินชวนพวกเธอมากินข้าวที่บ้านนะ ป้าไม่รั้งพวกเธอไว้แล้วล่ะ”
หยางอวี้เฟินเดินไปส่งทุกคนที่หน้าประตู จากนั้นจึงกลับเข้าห้องผู้ป่วย พอหันตัวกลับมาก็เห็นเสิ่นเซี่ยนจวินหยิบกล่องข้าวไปถือไว้ในมือแล้วเปิดออกแล้ว