กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยางอวี้เฟินกวาดสายตามองธนบัตรอย่างละเอียดรอบคอบ จากนั้นถึงได้ส่งเงินสามหยวนนั้นออกไป
ชายคนนั้นถือเงินแล้วเดินตรงไปทางโรงพยาบาล
สีหน้าของหยางอวี้เฟินไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสขายน้ำสาลี่ต้มของตนเองต่อไป
ยามที่ชายคนนั้นเดินออกมายังเหลียวมองหยางอวี้เฟินอีกแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเธอกำลังง่วนอยู่กับงาน จึงได้ละสายตากลับไป
“ไปเถอะ ไม่อย่างนั้นจะไม่ทันรถไฟ”
“ไม่ไหวแล้ว ปวดท้อง”
จู่ ๆ หยางอวี้เฟินก็กุมท้องตัวเองขึ้นมา
“ป้าหยางเป็นอะไรไปเหรอ”
ทุกคนมาตั้งแผงขายของด้วยกัน ช่วงเวลานี้จึงคุ้นเคยสนิทสนมกันหมดแล้ว
“ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำหน่อย พวกเธอช่วยเฝ้าให้ประเดี๋ยวหนึ่งนะ ฉันจะรีบกลับมา”