เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“มาแล้วค่ะ”
ฉินเนี่ยนจำเสียงของศาสตราจารย์เหวินได้ทันที จึงรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้แห้ง
เมื่อครู่นี้ร้องไห้ในอ้อมกอดของแม่สามี เธอรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง คนที่ควรจะปลอบใจคนอื่นกลับกลายเป็นฝ่ายถูกปลอบเสียเอง
“คุณแม่สามีของเนี่ยนเนี่ยน ฉันเป็นภรรยาอาจารย์ของเนี่ยนเนี่ยน ส่วนนี่คืออาจารย์ของเนี่ยนเนี่ยนค่ะ”
ศาสตราจารย์เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าสายตากลับลอบสังเกตสีหน้าท่าทางของหยางอวี้เฟินอย่างแนบเนียน
“เชิญข้างในเลยค่ะ เชิญข้างในเลย”
หยางอวี้เฟินเปิดประตูออกจนสุด
“พวกคุณมาได้จังหวะพอดี ช่วยฉันปลอบใจเด็กคนนั้นหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปทำของกินให้เนี่ยนเนี่ยนสักหน่อย”
หยางอวี้เฟินนำทั้งสองคนมาถึงหน้าเรือนหลัก เลิกม่านฟางกันลมขึ้นให้ทั้งคู่เข้าไป ส่วนตัวเองก็หมุนตัวเดินไปยังห้องครัว