กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 147 ต้องเย้ยหยัน! ต้องวางท่าอวดดี! ต้องเท่เลิศสะแมนแตน!
เซี่ยหย่งอันที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟขมวดคิ้ว หลุบตาก้มมองนาฬิกาเรือนทองแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้นัดผิดเวลา?! ทำไมคนยังมาไม่ถึงอีก?!”
เลขานุการข้างกายก้มโค้งลงอย่างนอบน้อม “ประธานเซี่ย ผมเช็กข้อความอีกรอบแล้วครับ ยืนยันว่าเป็นเวลานี้ ซุนเฟิงน่าจะมาสายครับ”
มุมปากของเซี่ยหย่งอันกระตุกยิ้มหยัน “หรือว่ามันกลัวการฟ้องร้องคดี จนไม่กล้ามาแล้ว?!”
พูดจบ เขาก็มองไปทางฉินไหวที่นั่งฝั่งตรงข้าม “ทนายฉิน หนังสือข้อตกลงประนีประนอมแบบนี้ใช้เวอร์ชันอิเล็กทรอนิกส์ได้ไหม”
“ทางที่ดีควรเป็นลายมือชื่อเจ้าตัวครับ” ฉินไหวตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ จากนั้นก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจลอย