กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 143 ฉันจะตอบกลับเหี้ยอะไรล่ะ?!
ชื่อเล่นของลั่วหมิงอวี่หลี่ซือฝานเป็นคนตั้งให้ เรียกมาตั้งแต่เด็กจนค่อย ๆ ลือเลื่องไปไกล สุดท้ายทำให้ไม่มีใครในแวดวงนครหลวงที่ไม่รู้จัก
ทุกครั้งที่บ้านจัดงานเลี้ยง ต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ทุกคนต่างปั้นหน้าขรึม พอพวกผู้เยาว์เจอหน้ากันเป็นการส่วนตัว ก็จะร้องเรียก “ลั่วหมา ลั่วหมา”
เพราะเรื่องนี้ ลั่วหมิงอวี่โมโหไปตั้งหลายหน แต่มันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
ปิดปากพวกคุณชายเสเพลเหล่านั้นไม่ได้เลยสักนิด
แถมยิ่งโมโห ก็ยิ่งเรียกันอย่างสนุกสนาน
ราวกับฝูงหมาส่ายหาง!
สุดท้ายหมดหนทางจริง ๆ ลั่วหมิงอวี่ทำได้เพียงยอมรับมัน
ค่อย ๆ ผ่านไป พวกคุณชายเสเพลเติบใหญ่ ชื่อเล่นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา