กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 109 คุณต่อให้เรียกผมว่าพ่อ ผมก็ไม่กลับไปหรอก
พอขึ้นรถแสงแห่งสินค้าจีนเดินทางกลับ เซี่ยเฉินก็เริ่มเท้าคางฉงนใจ
เขาคาดไว้แล้วว่าไอ้หมาสวะสองตัวแห่งตระกูลเซี่ยจะเดินหนีไปด้วยความโมโหจนเปลี่ยนเป็นอับอาย แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะมีคนช่วยชี้แจงแทนตนในเวยปั๋ว
ทั้งที่ยังไม่ได้ติดต่อไปทางมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ทางมหาวิทยาลัยรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันนะ?!
“จะเป็นฮั่วเหวินเย่หรือเปล่า” ลู่เฟยเอ่ยข้อสันนิษฐานของตัวเอง “เขาติดต่อไปทางมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดหรือเปล่า”
เซี่ยเฉินหรี่ตามองมา “ฮั่วเหวินเย่รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นศาสตราจารย์”
น้ำเสียงมีความหมายลึกซึ้งอยู่บ้าง ลู่เฟยได้กลิ่นเคห่วงไม่ดีทันที จึงรีบชี้แจง “ไม่ใช่ฉันพูดแน่นอน! ปากฉันแน่นหนามาก! เหมือนครอบถุงพลาสติกไว้เลย ไม่มีทางรั่วไหลแน่นอน!”