ตอนที่ 96 ทนเห็นผมได้ดีไม่ได้หรือไง! ถึงได้ต้องบีบผมให้ตายให้ได้!

ตอนที่ 96 ทนเห็นผมได้ดีไม่ได้หรือไง?! ถึงได้ต้องบีบผมให้ตายให้ได้?!

ตอนที่รถบัสจอดเทียบที่หน้าประตูสถานสงเคราะห์ ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

พวกเด็กแสบหลับไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีกระจกหน้าต่างบานไหนเปิดไฟอยู่เลย

เซี่ยเฉินเอ่ยคำว่า “ลำบากหน่อยนะ” กับคนขับรถก่อนจะลงจากรถเป็นคนแรก เดินล้วงกระเป๋าสองข้างมุ่งหน้าไปยังประตูเหล็ก ทว่าเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ที่พลันดังขึ้นข้างต้นไม้ใหญ่กลับทำเอาเขาเกือบขวัญผวา

“คุณกลับมาแล้วเหรอ”

เซี่ยเฉินกุมหัวใจดวงน้อยที่เกือบจะกระดอนออกมา พอกระพริบตาเพ่งมอง ดูสิว่าคือฮั่วเหวินเย่จริง ๆ เขาจึงโพล่งถามออกไปทันที “พี่ใหญ่ ดึกป่านนี้คุณไม่นอน อย่าบอกนะว่ามารอผมโดยเฉพาะ?!”

ตกใจเมื่อตอนบ่ายยังไม่พอ ตั้งใจจะต่ออีกเหรอ?!