ตอนที่ 13 ถ้าไม่มีเซี่ยเฉินขวางตา มันคงจะดียิ่งกว่านี้!

ตอนที่ 13 ถ้าไม่มีเซี่ยเฉินขวางตา มันคงจะดียิ่งกว่านี้!

หมู่บ้านล้าหลังยามแสงอรุณสาดส่อง

กลิ่นมูลสัตว์เกษตรอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก

และ

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติเบื้องหน้านี้

เซี่ยเฉินรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้างจริง ๆ คล้ายกับความทรงจำที่ถูกฝุ่นเกาะกุมอยู่ในซอกมุม จนยากจะนึกออกได้ในทันที

ทว่าเขาไม่ได้ติดใจสงสัยมากความ และรักษาระยะห่างกับฮั่วเหวินเย่อย่างระมัดระวัง “ฉันจำได้ว่าทีมงานรายการมีกฎ ห้ามแขกรับเชิญติดต่อกับผู้สังเกตการณ์ ขอโทษด้วยนะ เพื่อเลี่ยงข้อครหา ฉันคงต้องขอตัวก่อน”

พูดจบ เซี่ยเฉินก็เตรียมจะก้าวขาเดิน