กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 4 ไม่ตรงกับภาพลักษณ์สุดแย่และสุดประหลาดของผมเลยสักนิด
วันถัดมา เวลา 10:00 น.
แสงแดดเจิดจ้าบาดตา
เซี่ยเฉินขับรถเข้าสู่อาณาเขตบ้านเดี่ยวของตระกูลเซี่ยด้วยอารมณ์เบิกบาน
เขาไม่ได้ถอดรองเท้าขณะเหยียบลงบนพรมทำมือส่งเข้า แล้วเดินตรงเข้าไป จนกระทั่งเห็นบิดาและมารดาตระกูลเซี่ยนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
ทั้งสองคนหน้าบึ้งตึง สีหน้าเคร่งเครียด คาดว่าคงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลแล้ว และกำลังสะสมอารมณ์เพื่อเตรียมคิดบัญชีกับตนเองอยู่แน่ ๆ
เซี่ยเฉินแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ไม่ได้สนใจพวกเขาทั้งสอง แล้วมุ่งตรงไปยังชั้นสองทันที
“หยุดนะ!” บิดาตระกูลเซี่ยลุกขึ้นยืนด้วยแรงกดดันเกรี้ยวกราด “ก้าวเข้าประตูมาไม่ทักทายผู้ใหญ่เลยหรือไง!”
“ทักทายกับผีน่ะสิ คนอย่างฉันมันไร้การศึกษาแถมยังไร้ศีลธรรมด้วย” เซี่ยเฉินไม่ได้หยุดก้าวเดินเลยสักนิด ก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดไป