กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 1 เหล่าจื่อ ไม่รับใช้แล้ว!
“พวกคุณอย่าโทษพี่เซี่ยเฉินเลยนะครับ ผมเป็นคนไม่ระวังตกเลื่อนลงมาจากบันไดเองจริง ๆ!”
“ทั้งหมดเป็นเพราะผมเอง รู้ทั้งรู้ว่าเขาเกลียดผม ยังจะดันทุรังไปส่งข้าวอีก ผมควรจะซ่อนตัวอยู่ไกล ๆ ไม่ไปทำให้พี่ชายต้องหงุดหงิดใจ”
“ก็แค่ข้อเท้าแพลง เดี๋ยวก็หายดีแล้ว พวกคุณอย่า......เป็นอันขาด”
นั่นมันเสียงบ้าอะไรกัน?!
เซี่ยเฉินขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ สายตาเป็นประกายเพ่งมองไป ก็เห็นชายหนุ่มผอมบางอ่อนแอผิวขาวซีดดูเหมือนพวกกะเทยอยู่บนเตียงผู้ป่วย
หืม?
หวนกลับมาจริง ๆ หรือ?
ระบบไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ!
เขาเพิ่งคิดจะยกมุมปาก เผยรอยยิ้มบ้าคลั่งที่คุ้นเคย เสียงตวาดแผดดังก็ระเบิดขึ้นข้างหู “ขอโทษหร่านหร่านซะ! ถ้าไม่ขอโทษ ฉันจะหักขาแกสักข้าง ถือว่าเป็นการไถ่โทษให้หร่านหร่าน!”