กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 ตะวันและจันทร์ส่องซานเหอ (ยี่สิบหก)
ภายในสำนักซานเหอ
นับจากวันที่หลิงจิ่วเซียวออกจากสำนักซานเหอมาก็ผ่านไปแปดปีแล้ว
สำนักซานเหอเปลี่ยนไปมาก
หลงเจวี๋ยเสินกับหวังซู่ต่างก็หยั่งถึงแก่นแห่งการสร้างสรรค์ไปนานแล้ว ระดับการบำเพ็ญของทั้งคู่พุ่งถึงขั้นมหาจักรพรรดิ
ทั้งมังกรและต้นไม้ไม่มีใครบินขึ้นสวรรค์
มีแค่หลงเจวี๋ยเสินที่ในใจรู้สึกสะเทือน
“สมกับที่เป็นท่านผู้นั้นจริงๆ”
“ที่ที่ท่านผู้นั้นอยู่ ระดับก็เทียบเท่าสวรรค์เซียนเลย”
ตามกฎของสวรรค์เซียน ผู้บำเพ็ญจากโลกเบื้องล่างเมื่อบำเพ็ญถึงอาณาจักรอมตะแล้ว ก็ต้องบินขึ้นสวรรค์เซียน