กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 ตะวันจันทราส่องภูผาลำธาร (ยี่สิบสาม)
ตอนนี้หลิงจิ่วเซียวรู้สึกราวกับว่าตัวเองอยู่ในทะเลกว้าง เป็นแค่เรือเล็กๆลำเดียว
เจ้าสำนักของตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน หลิงจิ่วเซียวไม่รู้
แต่ไอพลังนั้นแรงกล้าแค่ไหน หลิงจิ่วเซียวยังรู้ดี
และในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าทำไมท่านผู้อาวุโสถึงหายตัวไปในทันใด
“นี่คือกลิ่นอายของท่านจักรพรรดิรึ”
ในใจหลิงจิ่วเซียวสะท้านไปหมด
ตอนนี้หลิงจิ่วเซียวมองเห็นท้องฟ้าถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นฉีกออกเป็นรอยแยกยาวต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด มีร่างหนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง รอบกายไม่มีแสงเรืองใดๆ แต่กลับทำให้ทุกวิถีธรรมสั่นสะท้านอยู่ใต้เท้าของเขา ดวงดาวนับร้อยล้านดวงราวกับธุลี