กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 ผู้บันทึกแห่งอดีตและปัจจุบัน (หนึ่ง)
ลมหนาวพัดหวิว หิมะตกหนักจนปกคลุมพื้นดินไปหมด
ชายชราคนหนึ่งในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งนอนอยู่กลางกองหิมะ ตัวถูกหิมะกลบไปครึ่งหนึ่ง
ซูเฉินรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีแรงเหลืออยู่เลยสักนิด
เขาหิวมาก ไม่รู้ว่ากี่วันแล้วที่ไม่เคยได้กินอะไรลงท้อง... จำได้แค่ว่ามาตลอดทางนี้ กินแต่ดิน งับแต่เปลือกไม้ สุดท้ายก็ไม่มีเปลือกไม้ให้งับแล้ว
นิ้วมือนิ้วเท้าชาไปหมด ความหนาวเย็นเสียดกระดูกทำให้ร่างกายเขาไม่เหลือความรู้สึกอะไรอยู่เลย
ลมเย็นยะเยือกพัดกรีดผ่านตัวเขาเหมือนมีดคม ๆ