กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 333 ราชอาณาจักรเซียนต้าจิ้ง (ยี่สิบเอ็ด)
และแล้ว ในเวลานี้เอง
เมฆดำสลายไป เห็นดวงตะวันอันสูงสุดดวงหนึ่งค่อย ๆ ทอแสงขึ้น
ซูเฉินมองเห็น ชะตากรรมของสรรพชีวิตลอยขึ้นมาในดวงตาของเขา
อดีตและอนาคต ล้วนอยู่ตรงหน้า
“ที่แท้...นี่ก็คือเซียน”
ตะวันแรงอยู่กลางฟ้า แต่ในราชอาณาจักรสวรรค์ต้าจิ้งกลับมีฝนโปรยปรายลงมา ฝนนั้นรวมตัวกันแผ่ไปทั่วทุกชั้นฟ้า
ที่ใดมีฝน ที่นั่นโรคภัยก็หายสิ้น สรรพชีวิตงอกงาม สรรพสัตว์เปิดปัญญา
“ฮ่องเต้ของเราเป็นอมตะ”
“ฮ่องเต้ของเราเป็นอมตะ!”