กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 ราชอาณาจักรเซียนต้าจิ้ง (ห้า)
ตอนที่คนรอบข้างกำลังร้อนใจกันอยู่นั้น
ในที่สุดซูเฉินก็ขยับ
เขาเลื่อนปลายนิ้วผ่านกระดานหมาก
ในความพร่ามัว ราวกับมีผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานปะทะกัน เกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้น
สงครามครั้งนี้ทำให้ในดวงตาของชายชราวาบวูบด้วยความตะลึงชื่นชม
“ไม่เลว”
คำชมเบา ๆ แค่ประโยคเดียวนี้ ไม่ต่างจากก้อนหินที่ตกลงไปในผิวน้ำนิ่ง กระเพื่อมเป็นระลอกนับพันชั้น
ครึ่งปีมานี้ พวกเขาไม่เคยได้ยินชายชราพูดชมใครสักคำ
“ไอ้หนูคนนั้นเป็นลูกหลานของมหาปรมาจารย์ท่านไหนกันเนี่ย? ถึงได้คำชมจากท่านผู้นั้น!”