กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 ฝากด้วยนะ
เจียงหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แยกทุกคนออกมา กักตัวที่ผมพูดไม่ใช่การกักตัวรวม แต่เป็นการแยกทุกคนออกจากกัน แต่นี่จะเกิดปัญหาขึ้นมาอย่างหนึ่ง คือจะแยกยังไง”
“เราจะแยกทุกคนออกมากักตัว แต่คนธรรมดาต้องกินข้าว คนที่เอาข้าวไปส่งต้องเป็นคนที่ไม่มีเชื้อแน่ ๆ นี่จะกลายเป็นแนวคิดที่เป็นนามธรรมยิ่งกว่าเดิม”
“คนที่ติดเชื้อจะแพร่เชื้อให้คนที่ไม่ติด”
“ถ้าเป็นแบบนั้น วนไปเรื่อย ๆ สุดท้ายทั้งเมืองรุ่งเรืองก็ยังจะกลายเป็นกางเขนแดงแดงอยู่ดี”
“ดังนั้นผมเลยเดาว่า ผู้ดำดิ่งห้วงลึกจะต้านทานการรุกรานเชิงแนวคิดได้ไหม”
“ไม่อย่างนั้นนี่คงเป็นโจทย์ทางเลือกที่หาคำตอบไม่ได้”