กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ออกซิเจน
เวลาที่ผมเริ่มตระหนักได้ว่าโลกใบนี้อันตราย มักจะเป็นตอนที่ผมตายไปรอบหนึ่งแล้วถึงจะรู้
สมองของเจียงหลินมึนงงสับสนไปหมด เขาหยิบขวดน้ำออกมาจากมิติเก็บของแล้วกระดกอึกใหญ่ไปหลายอึก ถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้
เขาไม่กล้านอนอีกแล้ว
แม่งเอ๊ย แบบนี้ใครจะไปกล้านอนลง?
ขนาดในฝันยังถูกฆ่าได้เนี่ยนะ?
เขายังจำมีดที่มีเขี้ยวโง้งงอกออกมาในความฝันเล่มนั้นได้อย่างชัดเจนด้วยซ้ำ…
“หรือจะไปลองถามศาสตราจารย์เว่ยดูดี?” เจียงหลินครุ่นคิด แต่พอมองออกไปเห็นโลกภายนอกที่มืดมิด เขาก็ตัดสินใจรอให้ฟ้าสว่างก่อนค่อยไป
ไม่ใช่แค่เพราะกฎเกณฑ์ที่ศาสตราจารย์เว่ยเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้
แต่ยังเป็นเพราะว่า โลกใบนี้มันแปลกประหลาดจนผิดปกติเกินไป