ตอนที่ 147 หนึ่งทำนองสองเนื้อร้อง

ตอนที่ 147 หนึ่งทำนองสองเนื้อร้อง

ช่วงเที่ยงวัน ทั้งสองคนก็เดินทางออกจากโรงแรมไปด้วยกัน อวิ๋นจิ่นซีสีหน้าผ่องใสมีชีวิตชีวา ส่วนหลี่เจ๋อสวมแว่นกันแดด ทั้งคู่เดินทางมาถึงยังสถานที่จัดงานด้วยกัน

หลงก่างในช่วงเวลานี้ยังคงใช้ภาษากวางตุ้งเป็นกระแสหลัก อันที่จริงหลี่เจ๋อเองก็เติบโตมากับการฟังเพลงภาษากวางตุ้ง เพลงที่เขาแต่งให้อวิ๋นจิ่นซีบางส่วนก็ดัดแปลงมาจากบทเพลงภาษากวางตุ้งระดับคลาสสิกทั้งนั้น

บางครั้งผู้ฟังมักจะเกิดความรู้สึกสัมผัสผิดไป ทั้งที่ใช้ทำนองเดียวกันเป๊ะ แต่กลับรู้สึกว่าไพเราะสู้เวอร์ชันภาษากวางตุ้งไม่ได้

ความจริงแล้วสาเหตุสำคัญก็คือเรื่องของสัมผัสคำ การออกเสียงที่มีความแตกต่างกันเล็กน้อยจึงทำให้เกิดความรู้สึกสัมผัสผิดเช่นนี้ขึ้นมา

อวิ๋นจิ่นซีเข้าใจภาษากวางตุ้งอยู่แล้ว สิ่งที่หลี่เจ๋อต้องทำจึงมีไม่มาก เพียงแค่ช่วยปรับแก้เพลงให้อวิ๋นจิ่นซีไปไม่กี่เพลง ส่วนเรื่องที่เหลือให้เขาจัดการเองก็พอ