ตอนที่ 127 ฉันคือจินอัน

ตอนที่ 127 ฉันคือจินอัน

ได้ยินเธอพูด รุ่งอรุณขึ้นแล้วก็ตก

ฟ้าฝนยากคาดเดา เส้นทางผ่านพ้นรอยเท้ามากมาย

ฉันคุ้นชินแล้ว กับตัวตนฉับพลันของเธอ

โบกบินอิสระ มองธรรมชาติต่าง ๆ ได้ทะลุโปร่งแจ้ง

ไม่มีโกรธ เศร้า และตะโกนเหมือนที่เคยชิน มีเพียงความปล่อยวางอันเรียบง่าย สบาย ๆ คล้ายกับยังมีแฝงความหักห้ามมิได้อยู่หลายส่วน

เช่นนั้นก็อย่ารั้งไว้ กาลเวลาผ่านแล้วไม่มีอีก

ท้องฟ้าที่เธอสอดส่องไกล ทอสายรุ้งมากยิ่งขึ้น

ฉันจะจดจำความกล้าหาญของเธอไว้ในใจอย่างแนบแน่น

ในช่วงฤดูหนาวอันเหน็บหนาว ก็หวนนึกถึงความอ่อนโยนของเธอ