กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 111 บทเพลงความอาวรณ์นิรันดร์
“ได้หมดครับ” หลี่เจ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง
“นายได้ แต่ฉันไม่ได้นี่!” อวิ๋นจิ่นซีค้อนใส่หลี่เจ๋อหนึ่งวงใหญ่
คนเลวคนนี้ มักจะทำตัวตามสบายแบบนี้เสมอ ความยินดีในการพบกันใหม่หายไปหมดแล้ว พูดคำหวาน ๆ อ่อนโยนบ้างไม่ได้หรือไง?
อย่างเช่นคิดถึงฉัน?
จากนั้นก็มองไปยังหมอนั่นที่กำลังลูบคาง คาดว่าเติมคำว่า “อยาก” เข้าไปตรงกลางระหว่างสองคำนั้นน่าจะตรงความจริงมากกว่า
ม่านราตรีเงียบสงบราวสายน้ำ การพบปะที่ค่อนข้างสั้นกระชั้นในครั้งนี้ได้จบลง
เมื่อมองแผ่นหลังของอวิ๋นจิ่นซีที่เดินเข้าหมู่บ้านไป หลี่เจ๋อก็ลูบคาง รู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้างเล็กน้อย
ไม่เปิดโอกาสให้ลงมือเลยแฮะ! แบบนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด
หรือว่าต้องรอให้ถูกลักพาตัวไปยืนอยู่บนหอคอยเมืองก่อน?