ตอนที่ 10 ความคลางแคลงสลายไป

ตอนที่ 10 ความคลางแคลงสลายไป

ม่านราตรีวิจิตรทอประกายดุจสายน้ำ ดูเหมือนจะไม่เคยพิศมองห้วงนภาค่ำคืนของเมืองนี้อย่างตั้งใจจริง ๆ มาก่อนเลย

อาจเป็นเพราะอารมณ์กำลังดีเยี่ยม มองสิ่งใดจึงดูงดงามไปหมด

กระทั่งอากาศยังทำให้ผู้คนรู้สึก...

ช่างเถอะ อย่างไรก็ยังไม่ถึงกับหอมหวานอยู่ดี

สองวันถัดมา ชีวิตดำเนินไปอย่างราบเรียบยิ่ง ทุกวันเข้าเรียน เลิกเรียน ออกกำลังกายในตอนเช้า จากนั้นก็เป็นอาหารสามมื้อ

ชีวิตมีระเบียบแบบแผนเป็นที่สุด

เพียงแต่รู้สึกว่าสายตาที่ครูประจำชั้นมองเขานั้นนับวันยิ่งเปี่ยมด้วยความเมตตาเอ็นดู

ในวันนี้ ในที่สุดหลี่เจ๋อก็ได้รับโทรศัพท์ที่รอคอยมานาน

เมื่อมาถึงบริษัท เขาก็ก้าวตรงไปยังห้องทำงานของหวังจิ่งหวย หวังจิ่งหวยมองหลี่เจ๋อด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม