บทที่ 162: คลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่อยู่ ภูเขาน้ำแข็งร่ำไห้เป็นเลือด

บทที่ 162: คลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่อยู่ ภูเขาน้ำแข็งร่ำไห้เป็นเลือด

สายลมในพื้นที่รกร้างหยุดพัดลง

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น

กองทัพที่เจ็ดพ่ายแพ้ย่อยยับ

กองทัพประจำการสองหมื่นนายทิ้งหมวกเกราะและอาวุธ วิ่งหนีกลับไปทั่วทั้งภูเขา

ทั่วพื้นดินเต็มไปด้วยปืนไรเฟิลพลังต้นกำเนิดที่ถูกทิ้ง และศพที่แหลกเละจนไม่สมบูรณ์

ซากรถหุ้มเกราะพ่นควันดำออกมา สายพานขาดสะบั้น แสงไฟสะท้อนท้องฟ้ามืดสลัว

ลู่เยี่ยนโจวเหยียบย่ำน้ำเลือด เดินไปข้างหน้าทีละก้าว

เขาเดินไม่เร็ว แถมท่าทางยังแข็งทื่ออยู่บ้าง

เสื้อคลุมสีดำขาดจนเหลือเพียงริ้วผ้า ห้อยอยู่บนตัวเขา