บทที่ 124: ประกายไฟเล็กจ้อยในจิต และการล่าอย่างยึดติด

บทที่ 124: ประกายไฟเล็กจ้อยในจิต และการล่าอย่างยึดติด

จิตสำนึกของเสิ่นปิงหนิงมองดูซากปรักหักพังตรงหน้า

สุดปลายสายตา มีเพียงเปลวไฟสีแดงคล้ำกลุ่มหนึ่ง

“ลู่เยี่ยนโจว”

เสียงของเธอดังก้องอยู่ในห้วงจิตอันกว้างใหญ่

ไม่มีเสียงตอบกลับ

เปลวไฟไม่แม้แต่จะสั่นไหว

เสิ่นปิงหนิงเริ่มร้อนใจ

ตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นพูดได้ เขาก็มักจะหาวิธีทำให้เธอโมโหอยู่เสมอ

บ่นว่าที่นี่หนาว บ่นว่าที่นี่น่าเบื่อ ถึงขั้นเรียกร้องภาพโฮโลแกรมกับสาวใช้