บทที่ 47: สำนึกผิดหันหน้าเข้ากำแพง และกลับสู่แดนลี้ลับอีกครั้ง

บทที่ 47: สำนึกผิดหันหน้าเข้ากำแพง และกลับสู่แดนลี้ลับอีกครั้ง

มือของเสิ่นปิงหนิงที่กำชายเสื้อกั๊กยุทธวิธีหยุดค้างอยู่กลางอากาศ

แต่ไม่นาน เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วฝืนกดความอับอายที่ไม่รู้สาเหตุลงไป

“เสิ่นปิงหนิง เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”

ตอนนี้เขาก็เป็นแค่ศพตัวหนึ่ง

ไม่มีหัวใจเต้น ไม่มีลมหายใจ แม้แต่จิตสำนึกของตัวเองก็ไม่มี

เป็นเพียงวัตถุพันธสัญญาที่ถูกการปรับโครงสร้างกฎเท่านั้น

ถูกสิ่งของชิ้นหนึ่งมองอยู่ แล้วจะต้องหลบทำไม?

เสิ่นปิงหนิงเม้มริมฝีปาก แววตากลับมาเย็นชาอีกครั้ง

เธอประสานมือทั้งสองข้างแล้วกระชากขึ้นอย่างแรง