บทที่ 36: สังหารหมู่ในซากปรักหักพัง กลิ่นข้าวนิ่มช่างหอมหวาน

บทที่ 36: สังหารหมู่ในซากปรักหักพัง กลิ่นข้าวนิ่มช่างหอมหวาน

เสิ่นปิงหนิงลืมตาขึ้น

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเข้มข้นและกลิ่นคาวเหม็นของเนื้อเน่า

เบื้องหน้าคือเมืองแห่งหนึ่งที่พังพินาศจนเหลือเพียงซากปรักหักพัง

ตึกระฟ้าพังถล่มหักโค่น เหล็กเส้นที่โผล่ออกมาชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

ถนนถูกปกคลุมด้วยวัชพืชกลายพันธุ์สูงเท่าคน รถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างเหลือเพียงซากเปลือกโลหะขึ้นสนิมทีละคัน

ที่นี่คือแดนลี้ลับชานเมืองตะวันออก

การเคลื่อนย้ายผ่านรอยแยกมิติมีความเป็นแบบสุ่ม

นักเรียนกว่าห้าสิบคนจากชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ห้อง 1 ถูกส่งตัวมารวมกันที่ลานกว้างร้างแห่งหนึ่งในเมือง

“กลิ่นนี้เหม็นชะมัด”