อวสาน

อวสาน

“ใช้อารมณ์ตัดสินไม่ได้หรอกนะ แม่พูดถึงแคว้นเฉิน เจ้าจะยกแคว้นเหลียงขึ้นมาทำไม”

“แคว้นเฉินลงมือ สิ่งที่เจ้าต้องปกป้องไม่ใช่แคว้นเหลียง เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือ ว่าเจ้าสามารถฮุบเอาแคว้นเฉินมาเป็นของตัวเองได้”

ต้วนหลีเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเพื่อเตือนสติ ลูกสาวของนางไม่ควรจะมีสายตาคับแคบเช่นนี้

เฟิงอวิ๋นได้สติขึ้นมาทันที จึงถามอย่างดีใจ “ลงมือได้แล้วหรือเจ้าคะ?!”

ต้วนหลีพยักหน้า “พวกเขาชิงลงมือก่อน เจ้าในฐานะองค์หญิงใหญ่ผู้พิทักษ์แผ่นดินก็ขออาสายกทัพออกศึก นี่ไม่ใช่แค่ปกป้องบ้านเมือง แต่เป็นการออกไปทำสงครามรวบรวมดินแดน”

ราษฎรแคว้นเหลียงย่อมสนับสนุนเจ้า พอตีแคว้นเฉินแตก ราษฎรแคว้นเฉินก็จะไม่โทษเจ้าด้วย

เพราะฮ่องเต้ของพวกเขาเป็นฝ่ายก่อสงครามขึ้นมาเอง ส่วนเจ้าเป็นผู้รักสงบ ต่อไปเมื่อได้อยู่ใต้ร่มเงาของเจ้า พวกเขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

เจ้าว่าแผนนี้ยอดเยี่ยมไปเลยไหมล่ะ

แน่นอนว่าถ้าเจ้าไม่อยากทำเรื่องพวกนี้ ก็ช่างเถอะ ถือเสียว่าแม่ไม่ได้พูด