ระแวง

ระแวง

หลี่เฮ่าหรานเดาไม่ออกว่าในใจซ่งเสวียนหลิ่นคิดอะไรอยู่ แต่แค่ยอมถอยมาถึงขั้นนี้ได้ ก็นับว่าทำให้เขาดีใจจนแทบบ้าแล้ว

เขารีบลุกขึ้นคุกเข่ารับราชโองการทันที “กระหม่อมยินดีเดินทางไปแคว้นเหลียงเพื่อทำเรื่องนี้ให้สำเร็จพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งเสวียนหลิ่นเองก็ยิ้มออกมา คนที่จริงใจและซื่อตรงแบบนี้เขาใช้สอยได้อย่างสบายใจ หลี่เฮ่าหรานจะเอาความรู้สึกนำหน้าบ้าง เขาก็ไม่ได้นึกรังเกียจแต่อย่างใด

หลี่เฮ่าหรานนำของขวัญแสดงความยินดีพร้อมหนังสือเจรจาสงบศึกเดินทางออกจากเมืองหลวง ซ่งเสวียนหลิ่นยังส่งทหารองครักษ์สองร้อยนายร่วมคุ้มกันเขาไปยังแคว้นเหลียงด้วย

เขาทำหน้าที่เป็นราชทูตเอก โดยมีรองเจ้ากรมพิธีการเป็นราชทูตรองร่วมคณะไปด้วย ความตั้งใจของซ่งเสวียนหลิ่นคือ หากเรื่องส่วนตัวคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ให้คุยเป็นเรื่องบ้านเมืองไปเสีย