ยืนอยู่คนละฝั่ง

ยืนอยู่คนละฝั่ง

ต้วนหลีไม่ใช่คนชอบก่อเรื่อง แล้วก็ไม่ชอบหาเรื่องใครก่อน

แต่นางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครกล้าแตะต้องนาง นางถึงจะลงมือเอาคืน

เพราะอย่างนี้นางกับเหลียงรั่วเวยจึงเป็นคนละพวก นางไม่เห็นด้วยกับเหลียงรั่วเวยเลยสักนิด ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่ชนะนาง ยอมรับผิด และยอมถอยให้แล้ว แต่เมื่อเหลียงรั่วเวยยอมรามือ ต้วนหลีก็ยังไม่คิดจะปล่อยมืออยู่ดี

เหลียงรั่วเวยเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง จึงพูดว่า “ต้วนหลี อภัยให้คนได้ก็ควรอภัย สั่งสมบุญบารมีไว้ให้ชาติหน้าของตัวเองบ้างเถอะ”

“ฮ่องเต้อย่ามาห่วงชาติหน้าของข้าเลย ชาตินี้ข้าขอใช้ชีวิตให้ดี ไม่ยอมให้ตัวเองต้องมานั่งอึดอัดใจหรอกเจ้าค่ะ”

ส่วนชาติหน้านั้น ฮ่องเต้ไม่ห่วงตัวเองก่อนหรือเจ้าคะ

“สิ่งที่ท่านทำลงไป ชาติหน้าก็คงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเหมือนกันนั่นแหละ”