นกยวนยาง

นกยวนยาง

องค์หญิงซิงผิงไม่คิดจะยอมตามใจใคร นางรัวคำพูดใส่เป็นชุด ไม่เปิดโอกาสให้ราชบุตรเขยได้พูดเลยสักนิด

ราชบุตรเขยอ้าปากค้างแล้วหุบ หุบแล้วก็อ้า สุดท้ายก็ยังไม่กล้าเอ่ยปาก ถ้าพูดอะไรออกไปอีกคงกลายเป็นคนไม่รู้ประสีประสา ไม่เห็นแก่ความหวังดีของคนอื่น

คนอย่างเขาที่ถูกทอดทิ้ง อยู่ในสภาพไม่คล้ายคนไม่คล้ายผี กระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ยังไม่อยากมองหน้า แต่องค์หญิงกลับยอมเสียเงินก้อนโตเพื่อช่วยรักษาเขา ลึก ๆ แล้วเขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ

คนเราไม่ควรทำลายน้ำใจของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นในใจเขากลับไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด พอได้ยินนางบ่นก็แอบดีใจอยู่นิด ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

ซิงผิงเห็นเขาโดนด่าแล้วเอาแต่นิ่งเงียบ ทำหน้าตาน่าสงสาร ก็เริ่มใจอ่อนยวบลงมาอีก