กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรคสกปรก
เป็นแบบนี้อีกแล้ว พอจะพูดเรื่องนี้ทีไร เสด็จแม่ก็คอยปรามทุกที ราวกับเป็นเรื่องต้องห้ามที่แตะต้องไม่ได้
แต่เมื่อกี้ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าท่านเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน พอตัวเองพูดได้ คนอื่นกลับห้ามพูดเสียนี่
องค์หญิงซิงผิงท้อแท้เหลือเกิน รู้สึกหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่านางจะพูดอะไรทุกคนก็มองว่าเอาแต่ใจ พอคนอื่นพูดอะไรก็คิดเอาเองว่านางฟังไม่รู้เรื่อง
“เสด็จแม่ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ลูกขอตัวกลับจวนก่อนนะเพคะ”
“เสด็จแม่วางใจเถอะเพคะ เรื่องที่ไม่ควรพูดลูกจะไม่พูดพล่อย ๆ แน่นอน แล้วก็จะไม่โวยวายเรื่องแต่งงานไปแคว้นเหลียงอีกแล้วด้วย”
ซิงผิงเหนื่อยเต็มที ไม่อยากดิ้นรนอะไรอีก นางมีความคิดมากมาย แต่กลับไม่มีใครคอยสนับสนุนสักคน