กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ขโมยมา
หวังเฝยมองดูเฟิงอวิ๋นเล่นกับถวนถวนและหยวนหยวน ก่อนจะหันมามองต้วนหลีแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าเคยบอกไว้ พ่อแม่ พี่น้อง สามี หรือลูก ล้วนพึ่งพาได้ทั้งนั้น แต่ตัวเองก็ต้องมีความสามารถในการใช้ชีวิตให้ดีด้วย”
เมื่อก่อนข้าไม่รู้เรื่องและไม่เข้าใจเลย คิดว่าคนเราจะใช้ชีวิตให้ดีด้วยตัวเองได้ยังไง ถ้าไม่มีพ่อแม่ ลูก หรือสามี ชีวิตจะไปมีความสุขได้ยังไงกัน
“แต่ตอนนี้ข้ากลับอยู่ได้สบายดี มีความคิดเป็นของตัวเอง วางแผนเรื่องลูกกับอนาคตไว้ชัดเจน แถมยังทำตามที่ตั้งใจไว้ได้ดีมากด้วย”
ต้วนหลีพิงเสาระเบียง ฟังนางค่อย ๆ เล่าออกมา พลางคิดในใจว่ามันควรจะเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว
หวังเฝยเป็นผู้หญิงประเภทที่เติบโตและเรียนรู้อยู่เสมอ ทั้งฉลาดและเด็ดเดี่ยว วัยเยาว์เคยไร้เดียงสาและตรงไปตรงมา พอเจอคนที่หมายปองกลับต้องมาเจอการหักหลัง