ผูกติดกันไปจนตาย

ผูกติดกันไปจนตาย

ยากนักที่เหลียงรั่วเวยจะมีช่วงเวลาที่ใจสงบนิ่งแบบนี้ได้ ราวกับว่านางไม่เคยโดนพิษมาก่อนเลย

นางเดินทอดน่องเรื่อยมา จนกระทั่งมาถึงตำหนักเย็น

ตำหนักเย็นช่างรกร้างเงียบเหงา ในใจของนางก็พลอยรู้สึกขมขื่นเป็นล้นพ้นเช่นกัน

ตั้งแต่เหลียงหมิงจูกับเซี่ยงเทียนเหิงโดนพิษเมื่อสองปีก่อน ร่างกายก็ทรุดโทรมลงทันที ต้องนอนซมอยู่บนเตียงตลอดทั้งปี ไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องถูกผิดพวกนั้นอีกต่อไป

แต่พวกเขากลับยังตัดใจตายไม่ลง ด้วยมีคำสั่งของเหลียงรั่วเวย พวกเขาจึงยังมีกินมีดื่มมีเสื้อผ้าใส่ ยามเจ็บป่วยก็ยังมีคนคอยดูแล หมอหลวงก็ยังมาตรวจชีพจรทุกสามวัน ได้แต่อยู่ยื้อชีวิตแบบกึ่งเป็นกึ่งตายไปวัน ๆ อยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้

พอเหลียงรั่วเวยก้าวเข้ามาในตำหนักเย็น คนรับใช้ก็รีบเข้าไปรายงานพวกเขาทันที