เลียนแบบ

เลียนแบบ

หย่งหนิงรีบเปิดดูฎีกาเล่มหนึ่ง อะไรกันเนี่ย “รับทราบ”

พอเปิดดูเล่มถัดไป ก็ยังเป็น “รับทราบ” อีก

เปิดที่เหลืออีกสามเล่มจนหมด ก็ล้วนเป็น “รับทราบ” ทั้งสิ้น

นางมองนางข้าหลวงฉู่ที่ยืนรออย่างมีความหวังด้วยสีหน้าพูดไม่ออก มีแค่นี้เนี่ยนะ?

“เดี๋ยวนะ นี่คือฎีกาที่เจ้าตรวจแล้วเหรอ”

นางข้าหลวงฉู่มาเล่นตลกหรือยังไงกัน อะไรกันเนี่ย รับทราบงั้นเหรอ ฎีกามันตรวจแบบนี้ได้ด้วยหรือ

ถ้าทำแบบนั้น วันหนึ่งนางคงตรวจได้เป็นร้อยเล่ม ตรวจของทั้งเดือนเสร็จหมดด้วยซ้ำ

นางข้าหลวงฉู่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดตรงไหนเลยสักนิด นางพยักหน้าอย่างจริงจัง “นี่คือฎีกาที่หม่อมฉันตรวจเพคะ”

หย่งหนิงนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบหยิบฎีกาที่เสด็จแม่ตรวจเล่มนั้นตรงหน้านางขึ้นมาดู “รับทราบ”!