กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เกม
พอโดนเหลียงรั่วเวยซักไซ้เอาเรื่อง เสิ่นลั่วก็ทำหน้าตาไร้เดียงสาอย่างยิ่ง
เสิ่นลั่วถามกลับว่า “ฝ่าบาทคิดว่าข้าควรพูดอะไรหรือ พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองงั้นสิ?”
เหลียงรั่วเวยสวนทันควัน “ถ้าไม่ทำงั้นแล้วจะให้ทำอะไร”
เหลียงซวี่รีบโพล่งขึ้นมา “เขาสารภาพหมดแล้ว เจ้ายังจะแถอะไรอีก!”
เสิ่นลั่วจึงตอบไปว่า “จับชู้ต้องจับให้ได้คาเตียง จับโจรต้องจับพร้อมของกลาง ใต้เท้าหลิวพูดแบบนี้ แล้วหลักฐานล่ะอยู่ที่ไหน ไม่ใช่ว่าแค่เอากริชมากรีดองค์หญิงให้ระคายผิวเล่น ๆ แล้วจะลากรัชทายาทอย่างข้าเข้าคุกได้หรอกนะ”
เหลียงรั่วเวยพูดขึ้น “จะทำชุ่ย ๆ แบบนั้นไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ!”
เหลียงซวี่โมโหจนทนไม่ไหว เดินเข้าไปหาหลิวเสี่ยนเหรินแล้วสั่งให้คนดึงหัวเขาขึ้นมา “หลิวเสี่ยนเหริน องค์หญิงผู้นี้จะให้โอกาสเจ้า รีบสารภาพความจริงมาเดี๋ยวนี้”