กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เลี้ยงกู่
สองคนนี้คือภรรยาและลูกชายของหยางเผยหมิน ต้วนหลีจึงถามขึ้นว่า
“ฮูหยินหยาง คุณชายหยาง จะไม่ไปพบเขาสักหน่อยจริงหรือเจ้าคะ”
“เมื่อกี้มองลอดม่านไปก็เห็นแล้ว เขายังทำตัวเอะอะโวยวาย ไม่เคยมีความคิดความอ่านเหมือนเดิม พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกับเขาหรอกเจ้าค่ะ”
“ให้ชีวิตไร้ค่าของเขาได้ทำประโยชน์ให้คุณหนูใหญ่บ้างก็ดีเหมือนกัน” แววตาดูแคลนบนใบหน้าของฮูหยินหยางดูขัดกับกิริยาอ่อนหวานของนางจริง ๆ
“ท่านก็พลอยเรียกข้าว่าคุณหนูใหญ่ไปด้วยหรือ เมื่อก่อนไม่ใช่เรียกข้าว่าแม่หนูหลีหรอกหรือเจ้าคะ” ต้วนหลีพูดยิ้ม ๆ
“เจ้าก็บอกเองว่าเมื่อก่อน ตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันแล้ว เจ้าจะทำการใหญ่ บารมีเป็นเรื่องขาดไม่ได้ จะเรียกเจ้าว่าคุณหนูใหญ่ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าให้ข้าพูด ต้องเรียกว่านายท่านถึงจะเหมาะ”