ออกเดินทาง

ออกเดินทาง

ต้วนหลีนับว่าให้คำมั่นสัญญาแล้ว นางไม่ได้วาดฝันลอย ๆ เพราะคำพูดที่นางพูดออกไปล้วนทำได้จริงเสมอ

หวังเฝยดีใจจนพยักหน้ารัว แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว นางขอแค่ดูแลลูกชายให้รอดก็พอ ส่วนลูกหลานรุ่นหลัง ถึงเวลานั้นนางคงตายไปแล้ว ช่างมันเถอะ จัดการไม่ได้หรอก

หวังเหวินชิงเองก็คิดว่าแบบนี้ดีมาก “อาหลีพูดถูก คนเราต้องรู้จักพอถึงจะมีความสุข หากถวนถวนเป็นแค่คนธรรมดา ก็อยู่อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต”

“แต่ถ้าถวนถวนมีความสามารถล้ำเลิศ เส้นทางที่ท่านน้าปูไว้ให้ ย่อมส่งให้เขาไปได้ไกลยิ่งขึ้น”

ต้วนหลีเตือนขึ้นมาอีกประโยค “ในเมื่อเรื่องนี้เซียวเหวินจิ้งไม่เห็นด้วย ทางจวนจิ้งอันโหวก็ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้อีก”

“วันข้างหน้าถ้าพวกเขาไม่คิดเป็นศัตรูกับข้า ข้าก็จะไม่ทำอะไรพวกเขาเหมือนกัน”