เก็บข้าวของ

เก็บข้าวของ

เอ้อร์ไห่ถือตั๋วเงินเดินจากไปด้วยความหงุดหงิด ใจจริงเขาแทบอยากจะโพล่งคำพูดของท่านมหาเสนาบดีออกไปให้หมดเสียด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่เขาอยากทำมากกว่าในตอนนี้ คือกลับไปทุบหัวเอ้อร์จู๋ให้เละ ถ้าไม่ใช่เพราะเอ้อร์จู๋ปวดท้องแล้วหลอกให้เขามาสลับเวร มีหรือเขาจะต้องมาซวยขนาดนี้

เรือนสองหลังอยู่ห่างกันตั้งไกล วันนี้ไม่รู้ว่าเขาต้องวิ่งไปวิ่งมากี่รอบแล้ว

เปลืองแรงยังพอทำเนา แต่ยังต้องคอยส่งสารโน่นนี่อีก รู้สึกเหมือนแค่พูดผิดไปคำเดียว ประเดี๋ยวก็คงโดนโบยแน่

หมอเทวดาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “ลำบากเจ้าแล้ว เจ้าชื่อเอ้อร์ไห่ใช่ไหม เสี่ยวชุน ตบรางวัลให้พ่อหนุ่มเอ้อร์ไห่คนนี้หน่อย ดูเป็นคนซื่อบริสุทธิ์ใจดี แถมยังทำงานเป็น ข้าเห็นแล้วถูกชะตายิ่งนัก”