จวนสกุลต้วน

จวนสกุลต้วน

ต้วนหลียกมือส่งสัญญาณให้ชุนหรุ่ยหยุด แล้วหันไปพูดกับโจวเหวยชงด้วยสีหน้าจริงจัง “โจวเหวยชง ข้าเห็นแก่หน้าท่านลุงโจว จะยอมปล่อยนางไปสักครั้ง เจ้าก็คอยดูนางให้ดี อย่าปล่อยให้ปากของนางพาครอบครัวฉิบหายกันหมด”

ตอนนี้ต้วนหรงแต่งงานออกเรือนไปแล้ว คนที่จะเดือดร้อนอาจจะไม่ใช่ตระกูลต้วน แต่คงเป็นตระกูลโจวมากกว่า

ท่านลุงโจวดีกับนางไม่น้อย นางจึงยอมเอ่ยปากเตือนสักคำ หากตระกูลโจวไม่ฟัง ก็ช่างปะไร

โจวเหวยชงโค้งประสานมือคารวะนาง “ขอบคุณน้องสามที่เมตตา แล้วก็ขอบคุณที่คอยเตือนด้วย ข้าจะคอยดูนางไว้เอง”

เขาถูกท่านพ่อเคี่ยวเข็ญสั่งสอนมาตั้งนานแล้ว พลันนึกถึงเรื่องหยกห้อยเอวที่เคยทำหายตอนเด็ก ๆ ขึ้นมาได้ ทำให้เขาเริ่มจดจำต้วนหลีได้ราง ๆ