บุญคุณ

บุญคุณ

สำหรับนางแล้ว เด็กตัวเล็กๆ ก็เหมือนของเล่นชิ้นโตที่ขยับได้และช่วยคลายเหงา อารมณ์ดีก็ลงไปเล่นด้วยสักพัก พอเหนื่อยก็ปล่อยให้คนอื่นช่วยดูแล ส่วนนางแค่นั่งมองอยู่ข้างๆ ก็พอ

สายตาของหวังเฝยคอยจับจ้องเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มทั้งสองไม่วางตา อยากจะอุ้มกลับไปเลี้ยงเองให้รู้แล้วรู้รอด พอได้ยินต้วนหลีถาม นางก็แทบไม่ต้องคิด เพราะคำตอบมีอยู่ในใจตั้งนานแล้ว

“ตกลงสิ เซียวเหวินจิ้งหน้าตาหล่อเหลาออกปานนั้น ถึงจะเป็นแม่ทัพ แต่ไม่ได้หยาบคายสักนิด ถ้ามีลูกกับเขา หน้าตาต้องดีมากแน่ๆ”

“ข้าอยากได้ก้อนแป้งน้อยเป็นของตัวเองจะตายอยู่แล้ว เจ้ามีตั้งสองคนแต่ไม่แบ่งให้ข้าสักคน ข้าไปพยายามคลอดเองก็ได้!”