ไร้ประโยชน์

ไร้ประโยชน์

พอได้ยินต้วนหลีเรียก ป้าหลานก็รีบเดินเข้ามาพยุงต้วนหลีขึ้น พร้อมกับเอ่ยปากอธิบายกับเสิ่นลั่ว

“ใต้เท้าไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ คลอดลูกเสร็จแล้วลงมาเดินบ้างพอเหมาะ จะช่วยให้ฮูหยินฟื้นตัวได้ดีขึ้น”

ป้าหลานกลัวว่าเสิ่นลั่วจะไม่รู้หนักเบาจนทำต้วนหลีเจ็บ แล้วนางจะพลอยหงุดหงิดเอา เลยอาสาเข้าไปประคองให้นางค่อย ๆ เดินด้วยตัวเองดีกว่า

เสิ่นลั่วไม่ได้โกรธอะไร ได้แต่เดินเคียงข้างคอยเป็นเพื่อนตอนที่นางค่อย ๆ ก้าวไปทีละนิด พอคลอดลูกแล้ว ดูเหมือนความอดทนของอาหลีจะลดลงไปเยอะมาก และไม่คิดจะเสแสร้งแกล้งทำอะไรอีกต่อไป

เดินไปได้แค่ร้อยกว่าก้าว ต้วนหลีก็หยุดพัก ไม่สบายตัวเอาเสียเลย ทั้งเจ็บทั้งล้าไปหมด

นางนั่งลงข้างโต๊ะ กินอาหารบำรุงสำหรับอยู่ไฟที่สั่งทำไว้เป็นพิเศษ พอกินหมดถึงได้รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้จริง ๆ นางถอนหายใจยาวอย่างอิ่มเอม เรี่ยวแรงและพลังกายฟื้นกลับคืนมาเกินครึ่ง